| Θνητος | Date: Κυριακή, 04-ΣΕΠ-2011, 8:32 PM | Message # 17 |
 Ο βασιλιάς των μελών
Group: "Εσπερίτες"
Messages: 10708
Status: Offline
| Τα πανάκριβα δώρα Παπανδρέου στη «στριμωγμένη» Eurobank
Δημοσίευση 23/08/2011 09:05 Ανανέωση 23/08/2011 11:26
Μπορεί η ύφεση στην Ελλάδα να βαθαίνει και εκατοντάδες επιχειρήσεις και νοικοκυριά να κηρύττουν χρεοκοπία, αλλά η μεταβίβαση του πλούτου από τη μεσαία τάξη, σε μια ολιγαρχία εξελίσσεται με ραγδαίους ρυθμούς.
Οι ευθύνες της κυβέρνησης Παπανδρέου, γίνονται έκδηλες και η παραχώρηση της δημόσιας περιουσίας, προς συγκεκριμένους ιδιώτες και τράπεζες, δημιουργεί νέα δεδομένα εσωτερικής αποικιοκρατίας, εκτός της ξένης, που υπό τον ευρωπαϊκό μανδύα και τη διαδικασία των μνημονίων, έχει ήδη επιβληθεί.
Οι ελληνικές κατά όνομα μόνο τράπεζες όλα το προηγούμενα χρόνια και πριν κορυφωθεί η διεθνής κρίση ομολόγων και η παγίδα δανεισμού για την Ελλάδα, κερδοσκοπούσαν ασυστόλως μέσω των κρατικών ομολόγων, τάχα «δανείζοντας» με όρους αγοράς το ελληνικό κράτος και ταυτόχρονα από το δανεισμό προς τις επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά, με τοκογλυφικά επιτόκια, αξιοποιώντας δηλαδή την τραπεζικοκεντρική δομή της Ε.Ε, ενώ αυτές δανείζονταν από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, με επιτόκια της τάξης του 1%, όσο περίπου και η Γερμανία, δάνειζαν το Ελληνικό Δημόσιο στη συνέχεια με επιτόκια της τάξης του 4-6%.
Από τα υπερκέρδη αυτά χορηγούσαν δάνεια και κάρτες στο μέσο νοικοκυριό, με τα ακριβότερα επιτόκια στην Ευρώπη και διατηρώντας το καθεστώς με τα πανωτόκια,παρά το γεγονός ότι η Ελληνική Δικαιοσύνη με τον πλέον επίσημο τρόπο, τα είχε κηρύξει καταχρηστικά και παράνομα.
Σήμερα οι ελληνικές τράπεζες βρίσκονται, στην πλειονότητά τους, στην κόψη του ξυραφιού και αγωνιούν τόσο για τις επισφάλειες που έχουν στα χαρτοφυλάκια τους, όσο και για μια σειρά πονηρά «μετοχοδάνεια», που το πλέον πιθανό είναι ότι θα αποκαλυφθούν τους επόμενους μήνες , μέσα από τα stress test της BlackRock, επισείοντας και ποινικές ευθύνες για τις διοικήσεις και τους μετόχους τους.
Ο πλέον βραχυπρόθεσμος κίνδυνος όμως για τις ελληνικές τράπεζες είναι η σχέση εξάρτησης που έχουν πλέον αποκτήσει από την ΕΚΤ, αλλά και η απαξίωση της κεφαλαιοποίησής τους, όπως αυτή περιγράφεται στον πίνακα αξιών του Χρηματιστηρίου Αθηνών.
Το κυρίαρχο ζητούμενο απέναντι στην κατάσταση αυτή, είναι το κατά πόσον θα προχωρήσουν σε συγχωνεύσεις μεταξύ τους, ή θα προσφύγουν στο Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, που σημαίνει ότι θα κρατικοποιηθούν κατά βάση ή τέλος αν θα προσφύγουν σε αύξηση μετοχικού κεφαλαίου απο ξένες τράπεζες οπότε θα διεθνοποιηθούν.
Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις θα υπάρξουν αλλαγές στα μετοχικά μερίδια των κυρίαρχων μετόχων των τραπεζών, αλλά και αλλαγές στη διευθυντική τους πυραμίδα. Ζητήματα που κυριαρχούν ως κριτήρια στις αποφάσεις που καλούνται να λάβουν, αλλά και στο παρασκήνιο των συζητήσεων με το Μαξίμου και το υπουργείο Οικονομικών.
Η περίπτωση Eurobank
Απο τις τέσσερις μεγάλες τράπεζες, που μάλιστα έκαναν κοινή εμφάνιση στην περίπτωση της ProtonBank, η Eurobank με τα νέα δεδομένα της ύφεσης βρίσκεται στην πιο κρίσιμη καμπή. Κοινή είναι η εκτίμηση στην αγορά ότι εκτός της Αγροτικής, είναι στην πιό δύσκολη συγκυρία απο την πλευρά των stress tests, αλλά και των επισφαλειών που έχει στο χαρτοφυλάκιο της. Οι επιλογές του μεγαλομετόχου της Σπ. Λάτση και του κεντρικού επιτελείου του τραπεζικού ομίλου, είναι απολύτως συγκεκριμένες.
Στην περίπτωση που διεθνοποιηθεί η τράπεζα, ο Σπύρος Λάτσης θα δει το μετοχικό του μερίδιο στην τράπεζα να συρρικνώνεται σε μεγάλο βαθμό. Στην περίπτωση προσφυγής στο Ταμείο, που σημαίνει κρατικοποίηση, τα μερίδια του Σπ. Λάτση θα περιορισθούν και πάλι, όχι όμως στον όγκο, της πρώτης περίπτωσης. Στην τρίτη περίπτωση, αυτή που επιλέγει ο όμιλος και αξιοποιεί και την ισχυρή πρόσβαση του στην κυβέρνηση για να το πετύχει θα υπάρξει μια συγχώνευση είτε με την Εθνική Τράπεζα, είτε με την Alpha Bank. Με δεδομένη την επίμονα αρνητική θέση που διατηρεί για το ενδεχόμενο συγχώνευσης η οικογένεια Κωστόπουλου, που ελέγχει την Alpha Bank, ο δρόμος της συγχώνευσης με την Εθνική γίνεται, μονόδρομος.
Άλλωστε και ο διορισμός Ταμβακάκη, από την κυβέρνηση στη θέση του διευθύνοντος συμβούλου της Εθνικής, από την πρώτη κιόλας περίοδο της θητείας της, δείχνει ότι η επιλογή για τον κ. Λάτση είναι ανοιχτή σε κάθε περίπτωση.
Τι θα συμβεί σε αυτή την περίπτωση, που η Εθνική συγχωνευθεί, το επόμενο χρονικό διάστημα με την Eurobank; ο μεγαλομέτοχος της δεύτερης θα γίνει μεγαλομέτοχος και στο κοινό σχήμα, αυξάνοντας το μερίδιο του στο σύνολο της τραπεζικής αγοράς, αντί να το δει να συρρικνώνεται στο επίπεδο διεθνοποίησης ή μερικής κρατικοποίησης της Eurobank.
Με τον τρόπο αυτό θα αποκτήσει ταυτόχρονα και ισχυρό λόγο στην περιουσία της Εκκλησίας, των ασφαλιστικών ταμείων, αλλά και στη διαμόρφωση του τοπίου των ακινήτων στη χώρα μας. Είναι αυτό που λέμε ότι κάνεις την κρίση ευκαιρία, αλλά αυτό δεν ισχύει γενικών για τους Έλληνες, αλλά για πολύ συγκεκριμένα πρόσωπα όπως ο Σπ. Λάτσης.
Μια τέτοια εξέλιξη χαρακτηρίζεται ως ένα πολύ «ακριβό δώρο» για τον όμιλο, που θα βρεθεί σε θέση ισχύος διαμορφώνοντας τους συσχετισμούς στη συνέχεια και για τις άλλες τράπεζες. Η κυβέρνηση Παπανδρέου φοβόταν το πολιτικό κόστος και τα σχόλια που θα δημιουργούσε μια τέτοια εξέλιξη, μετά τα αρνητικά stress test του Ιουνίου για την Eurobank, αλλά τα δεδομένα του σήμερα και οι εξαρτήσεις του πολιτικού συστήματος από τον παράγοντα Λάτση, δημιουργούν νέα δυναμική στο deal, παρά το πολιτικό ρίσκο.
Και τα ΕΛ.ΠΕ
Αυτό όμως που δίνει την έκταση των σχέσεων, αλλά και τις προτεραιότητες της κυβέρνησης, είναι ότι πίσω από την εσπευσμένη αποκρατικοποίηση των απολύτως κερδοφόρων Ελληνικών Πετρελαίων, που ακόμη και τη φετινή απολύτως προβληματική χρονιά σημείωσαν εντυπωσιακά κέρδη, βρίσκεται επίσης ο όμιλος Λάτση, που επείγεται να βρεθεί κυρίαρχος μέτοχος σε αυτά, αναλαμβάνοντας με απευθείας συμφωνία και το μερίδιο του Δημοσίου , που τον μετατρέπει από κυρίαρχο μέτοχο που είναι σήμερα σε μοναδικό παίκτη.
Την περίοδο μάλιστα που οι κεφαλαιοποιήσεις είναι στον «πάτο», αλλά επίκεινται έρευνες για την εξόρυξη πετρελαίου σε Αιγαίο και Ιόνιο. Σημειωτέον ότι ο όμιλος Λάτση, απέκτησε το 33,3 % των ΕΛ.ΠΕ, που κατέχει με απευθείας πώληση πάλι απο το δημόσιο, που αποτέλεσε μια απόφαση έκπληξη, από τις πρώτες των κυβερνήσεων Καραμανλή.
Τα δύο αυτά ακριβά δώρα της κυβέρνησης προς τον όμιλο Eurobank, που δείχνουν το πως θα παιχθεί το παιχνίδι τους επόμενους μήνες.
πηγή: newscodeAdded (2011-09-04, 8:32 PM)
---------------------------------------------
Οι δυο δρόμοι της Ζωής
Share
Στη ζωή μας έχουμε κάθε στιγμή την ευκαιρία να επιλέξουμε ανάμεσα σε «μόνο» δυο δρόμους. Λανθασμένα εκπαιδευτήκαμε να πιστεύουμε, είτε ότι έχουμε πολλούς δρόμους τους οποίους διαμορφώνουμε εμείς όπως θέλουμε, είτε ότι δεν έχουμε κανέναν και ότι στερούμαστε επιλογής. Και οι δυο είναι απλά λανθασμένες (περιοριστικές) απόψεις που διστάζουμε να αμφισβητήσουμε. Το πιο δύσκολο όμως – και αυτό παραμένει πάντα μια πρόκληση – είναι να βάζουμε τη θεωρία σε πράξη, να ζούμε τη ζωή μας σύμφωνα με αυτά που λέμε ότι γνωρίζουμε.
Μέσα από την ηθική, τη θρησκευτική μας πίστη και την παράδοση, μάθαμε ότι υπάρχει ένας σωστός και ένας λάθος δρόμος: ο δρόμος του καλού και ο δρόμος του κακού. Δεν υπάρχει όμως αντικειμενικά, κανένας τέτοιος διαχωρισμός, παρά μόνο στο μυαλό μας και στις ιδέες που επιλέγουμε να διατηρούμε εκεί. Η αλήθεια είναι απλή, διαχρονική και φτάνουμε σε αυτήν μέσα από άλλες διαδικασίες σκέψης από αυτές που έχουμε μάθει. Ένα ερώτημα απαντάμε, κάθε στιγμή της ζωής μας, μέσα από κάθε μας σκέψη, μέσα από το λόγο μας και την κάθε πράξη μας: Ποιο δρόμο διαλέγω, πότε και γιατί;
Ποια επιλογή έχω αλήθεια αν εκ των προτέρων έχω καταδικάσει, μειώσει σε αξία ή αγνοώ την αλήθεια των δυο αυτών διαφορετικών δρόμων; Πόσο ελεύθερος είμαι να επιλέξω αν έχω ήδη φορτωθεί ακλόνητες ενοχές για την επιλογή της δράσης μου; Πόσο ελεύθερος είμαι όταν έχω ήδη αποδεχτεί χιλιάδες υποβολές που μου καθορίζουν ποιος είμαι και πώς είναι ο κόσμος γύρω μου;
Δεν είναι εύκολο – μάλλον είναι αδύνατον – να αντιληφθούμε οποιονδήποτε από τους δυο δρόμους αντικειμενικά, όταν κοιτάμε από μέσα προς τα έξω. Και είναι φυσικό επακόλουθο αφού ο καθένας αποτελεί μια διαφορετική κατάσταση ύπαρξης που εμφανίζει μια διαφορετική οπτική.
Το μόνο που μας δίνει αυτή τη δυνατότητα – να κοιτάμε αντικειμενικά, με γαλήνη και σιγουριά τους δυο αυτούς δρόμους – είναι η ανεξάρτητη θέση του παρατηρητή. Είναι μια θέση που σίγουρα δεν έχουμε εκπαιδευτεί να αναγνωρίζουμε και να εκτιμούμε, μέσα από τον τρόπο της διαπαιδαγώγησης μας (και υπάρχει λόγος για αυτό). Όμως είναι μια θέση που μπορούμε να έχουμε δικαιωματικά, ο καθένας μας, ανεξάρτητα από το ποιος είναι ή πού βρίσκεται, με την ίδια δυνατότητα έκφρασης, την ίδια ευκαιρία διεκδίκησης και επιλογής, φτάνει να το αποφασίσουμε.
Δεν είναι θεωρητικό αλλά εντελώς πρακτικό και ευκολονόητο ότι εκφράζουμε, ως άνθρωποι, ένα πολύ μικρό (ελάχιστο) μέρος των συνολικών δυνατοτήτων μας. Δεν είναι θεωρητικό αλλά εντελώς πρακτικό και ευκολονόητο ότι εμείς οι ίδιοι (ο καθένας μόνος του) χτίζουμε μεθοδικά και προσεκτικά το κελί της φυλακής μας, μέσα από το οποίο αγναντεύουμε περιοριστικά τον κόσμο (μέσα στο οποίο παγιδεύουμε την εξέλιξη μας, τις άπειρες δυνατότητες μας, τη δημιουργικότητα μας). Συνηθίζουμε αυτό το κελί με τον καιρό, πιστεύουμε ότι είναι πραγματικό και ότι βρίσκεται έξω από μας. Το θεωρούμε μέρος ή το όλον του εαυτού μας. Θέλουμε να πιστεύουμε (γιατί έτσι μας βολεύει) ότι είναι δύσκολο ή ακατόρθωτο να σπάσουμε τα δεσμά μας γιατί έχουμε εκπαιδευτεί να βλέπουμε μόνο τις προβολές των δημιουργημάτων μας. Βγάζουμε τρελό όποιον μας πει ότι εμείς οι ίδιοι κρατάμε τα κλειδιά της ελευθερίας μας, ότι το μόνο που χρειάζεται να κάνουμε είναι να συνειδητοποιήσουμε ότι βρίσκονται στα χέρια μας και απλά να τα χρησιμοποιήσουμε για να ανοίξουμε την πόρτα αυτή και να βγούμε έξω – γιατί μπορούμε αν το επιλέξουμε.
Τι θα έλεγες σε κάποιον που ερχόταν μια μέρα και σου έλεγε: «Ξύπνα, ζεις έναν εφιάλτη! Εσύ τον δημιούργησες! Εσύ επέλεξες το σενάριο, τους ηθοποιούς, τα πάντα μέσα σε αυτό. Ξύπνα, έχεις κι άλλα όνειρα να δεις, και άλλα σενάρια να δημιουργήσεις, και άλλους ηθοποιούς να διαλέξεις, ακόμα περισσότερα πράγματα να ανακαλύψεις και να μάθεις. Εσύ αποφασίζεις! Γιατί παίζεις πεισματικά τον ίδιο εφιάλτη ξανά και ξανά και ξανά και ξανά; Για δες, υπάρχουν άπειρες επιλογές που μπορείς να επιλέξεις να εκφράσεις. Έλα, ξύπνα τώρα, ένας εφιάλτης είναι μόνο!»
"Τρελός", θα έλεγες, "φέρτε τον ζουρλομανδύα". Την αμέσως επόμενη στιγμή όμως, σε κάποια άλλη περίσταση, λες επιδεικτικά, «από τρελό και από παιδί μαθαίνεις την αλήθεια». Αλλά ούτε και τότε ξέρεις τι λες γιατί έχεις μάθει απλά να παπαγαλίζεις χωρίς συνέπεια πράξης, έχεις μάθει να αλλάζεις τις φράσεις που επαναλαμβάνεις κατά το δοκούν, έχεις μάθει να προσαρμόζεις τις ανάγκες σου στους φόβους σου, που βρίσκονται κρυμμένοι κάτω από τη μάσκα του «ελεύθερου ανθρώπου» που μόνο ο ίδιος δεν βλέπει τη φυλακή του, ενώ είναι ορατή σε όλους τους άλλους.
Υπάρχει και άλλος τρόπος να ζεις. Δεν θα τον μάθεις κοιτώντας μέσα από την ασφάλεια του γνώριμου δρόμου που έχεις (απλά) μάθει να ακολουθείς χωρίς να τον γνωρίζεις πραγματικά. Ακολουθείς τυφλά τις προσταγές (ή καλύτερα τις υποβολές) του, χωρίς να έχεις διεκδικήσει ποτέ να μάθεις το μηχανισμό της λειτουργίας του. Δεν επιλέγουμε ποτέ κάτι διαφορετικό από αυτό που ξέρουμε, ενόσω πιστεύουμε ότι είναι ευκολότερο να συνεχίσουμε να ζούμε με τον τρόπο που γνωρίζουμε. Κανείς δεν επιλέγει την ελευθερία του αν πρώτα δεν αναγνωρίσει τα δεσμά του. Ποτέ δεν μαθαίνουμε αν δεν είμαστε πρόθυμοι να μετακινηθούμε από το γνώριμο και το οικείο.
Το δύσκολο γίνεται εφικτό, το αδιανόητο γίνεται υπαρκτή δυνατότητα, το «ξέρω» γίνεται «θέλω να μάθω», μόνο όταν φτάνουμε σε εκείνο το σημείο στη ζωή μας όπου η μετακίνηση από τις παγιωμένες θέσεις μας γίνεται ζωτική ανάγκη. Η σπίθα υπάρχει μέσα στον καθένα μας. Δεν την αντιλαμβανόμαστε αν δεν γίνει φλόγα, που καίει την καρδιά μας, αναζητώντας από μας την ουσία, την αλήθεια και το νόημα της ζωής μας. Ποτέ δεν ξυπνάμε πιο πριν και ποτέ για κανέναν άλλον λόγο. Δεν σπάμε τα δεσμά μας για χάρη ή για χατίρι άλλων, δεν τα σπάμε από βαριεστιμάρα ούτε από περιέργεια. Τα σπάμε μόνο μέσα από την καθαρή και ειλικρινή πρόθεση να Ζήσουμε, να εκφράσουμε αυτό που πραγματικά Είμαστε.
Το ότι κάποια στιγμή όλοι θα ξυπνήσουμε είναι δεδομένο. Ο καθένας επιλέγει το χρόνο που θα το κάνει και τους εφιάλτες που θέλει να συνεχίσει να βιώνει μέχρι τότε. Και έχουμε ατομικούς και συλλογικούς εφιάλτες… ας μην κατηγορούμε όμως τις προβολές της φυλακής μας και τους καθρέφτες της ασχήμιας που έχουμε δημιουργήσει αλλά δεν θέλουμε να βλέπουμε μέσα μας. Ας απελευθερωθούμε πρώτα εμείς οι ίδιοι από τα δεσμά του δικού μας προγραμματισμένου νου. Τότε θα δούμε αλλά και θα δημιουργήσουμε έναν πολύ διαφορετικό κόσμο, μέσα μας αλλά και έξω από μας.
ΠΗΓΗ: Οι δυο δρόμοι της Ζωής http://thesecretrealtruth.blogspot.com/2011....0CEhbay
Πηγη , http://thesecretrealtruth.blogspot.com/2011/09/blog-post_1835.html
ΚΑΛΟΜΕΛΕΤΑ ΚΙ ΕΡΧΕΤΑΙ
|
| |
|
|
| margarita | Date: Κυριακή, 04-ΣΕΠ-2011, 10:57 PM | Message # 18 |
 Ο βασιλιάς των μελών
Group: "Εσπερίτες"
Messages: 12902
Status: Offline
| Quote (Θνητος) Μα αυτο που πιστευεις εσυ ειναι αληθεια.
Αλλα αυτο που ειναι ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ δικη σου σκεψη και οχι ετοιμη απο αλλου.
Αν θυμηθουμε τον Σωκράτη , απεφευγε να κανει δηλωσεις αλλα μεσα απο τον διαλογο προσπαθουσε να βαλει τον συνομιλητη του να βγαλει αυτο που ΗΔΗ ηξερε , (μαιευτικη).
εχεις απόλυτο δίκιο θνητε!
"Στο τέλος, αυτό για το οποίο μετανιώνουμε περισσότερο είναι οι προσπάθειες τις οποίες ποτέ δεν κάναμε"
|
| |
|
|
